اسم وفاق و رسم وفاق ؛ آقای پزشكیان چه خواهد كرد؟

روزنامه اعتماد: فیاض زاهد و محمد مهاجری در یادداشتی مشترک تحلیل کردند «وفاق» با همه ابهاماتی كه در تعریف و مصادیقش وجود دارد، در مخاطبان یك حس مشترك ایجاد می‌كند.این حس، نوعی آرامش درونی است كه امید به بهبود اوضاع در آینده را افزون می‌كند. شعار دكتر پزشكیان در روزهای تبلیغات انتخاباتی‌اش چنین برداشتی را به جامعه می‌داد. تصور عموم این بود كه دوقطبی‌های جامعه از بین می‌رود یا كمرنگ می‌شود؛ تحمل مخالف افزایش پیدا می‌كند؛ یقه‌گیری‌های سیاسی روان مردم را بیش از این آزار نمی‌دهد؛ بعضی موضوعات مثل فیلترینگ از جلوی دست و پا برداشته می‌شود؛ گره كور تحریم با سرانگشت تدبیر باز می‌شود و قس علیهذا. این برداشت، مدار وفاق را جامعه و توده‌های مردم می‌دانند. مردمی كه بسیاری از آنها وقتی رای می‌دهند نقش خود را عملا پایان یافته می‌بینند و منتظرند صاحب شعار وفاق (در اینجا آقای پزشكیان) چه خواهد كرد. رای‌دهندگان غالبا نمی‌دانند یا نمی‌خواهند بدانند مشكلات رییس‌جمهور در انتخاب وزیران و معاونان رییس‌جمهور و نیز مدیران میانی چیست. حتی اگر بدانند هم آن را مشكل خودشان نمی‌دانند. رای داده‌اند و تصورشان این است كه نتیجه و محصول این رای (رییس‌جمهور) بولدوزری است كه باید جلوی همه مشكلات بایستد، موانع را بردارد و فشارها را نیز خنثی كند. به همین دلیل رای‌دهندگان قاعده‌ای به نام استعلام از فلان نهاد و بهمان سازمان برای انتصابات رییس جمهور و وزرا را جدی نمی‌گیرند. به‌زعم آنها رای دادن‌شان برای آن است كه آنچه قبلا وجود داشته و ناپسند بوده، دیگر قد علم نكند.حتی بسیاری از رای‌دهندگان با اینكه علم دارند مجلس حق قانونی دارد به بعضی وزرای پیشنهادی رای ندهد، آن را به رسمیت نمی‌شناسند و درست یا نادرست، آن را مقابله با رای خودشان می‌دانند. به عنوان مثال مخالفت مجلس با استعفای عبدالكریم حسین‌زاده را كه رییس‌جمهور قصد داشت به معاونت خود منصوب كند، سنگ‌اندازی قوه مقننه می‌دانند و چه بسا تصور درستی هم باشد. این توقع مردم از آنجا نشات می‌گیرد كه «وفاق» را همدلی با اكثریت ملت تلقی می‌كنند. با این توقع، هر برداشت دیگری از وفاق فقط یك معامله بین اركان قدرت و حاكمیت است. این معامله البته در بین فعالان سیاسی و ارباب احزاب كاملا قابل فهم است و در همه جای دنیا نیز عملیاتی می‌شود، اما به نظر می‌رسد، از زاویه عینك ملت، این معامله‌ها لزوما بوی وفاق نمی‌دهد . از سویی برداشت عمومی از روند انتخاب دكتر پزشكیان كه در میان پنج كاندیدای یكسو وارد كمپین شده بود این نتیجه را به ذهن متبادر می‌ساخت كه یك از پنج بزرگ‌تر است! چرا چنین برداشتی بر صواب بود؛ چون اگر تركیبی غیر این چیده می‌شد افكار عمومی برداشت خود را اصلاح می‌كرد. اینكه از قبل سازوكار انتخاب رییس‌جمهور فراهم شده است. شبیه اتفاقی كه برای آقای رییسی رخ داد. اما در فرهنگ ایرانی كه بخشی از آن ذیل سنت عیاری شكل گرفته، وقتی پنج نفر بر یك نفر حمله می‌برند، تكلیف روشن است. روان تاریخی ایرانیان بر مظلوم‌پرستی و دفاع از مرد تنها بنا نهاده شده است، چراكه اگر قرار نبود پزشكیان انتخاب شود چه نیازی به تایید صلاحیت وی بود!  گرچه در این  ساختار آدمی مثل او نباید تایید شود، اگر تایید شده پس حتما خبری هست. این روایتی است كه توده‌ها می‌سازند. روایتی كه به كمپین پزشكیان اعتماد به نفس داد. اصلاح‌طلبان را نیز آچمز كرد، چراكه هم بخش‌هایی از آنان علاقه‌مند به مشاركت بودند و هم آن بخش منفعل دیگر بهانه‌ای برای سكوت نداشت. هم حكومت به تحرك آنها برای افزایش مشاركت وابسته بود. دوست داریم از تعبیر مسعود احمدزاده برای تبیین این حركت یاد كنیم. «همواره چرخ كوچك، چرخ بزرگ را به حركت درمی‌آورد». اصلاح‌طلبان آن چرخ كوچك بودند. اگر هستند كسانی در اطراف رییس‌جمهور كه بر این باورند موفقیت او در آسمان‌ها! محقق شده بود؛ مرتكب خطایی استراتژیك می‌شوند. پزشكیان از جایی به بعد شانس اول انتخابات بود. آن هم در زمانی كه موتور اصلاح‌طلبان روشن شده بود. در تداوم هم رمز موفقیت وی تكیه بر نیروی حامی و مدافعان راستینش است. دو خطر وی را تهدید می‌كند. فریب مداحی و لفاظی‌های نیروهای تابع قدرت را بخورد. كسانی كه ظرفیت دارند با كوتاه و بلند كردن ریش‌های خود، كاندیداهای اشغال مناصب در همه فصول باشند. دوم اینکه پزشكیان با همراهی و پشتیبانی طرفدارانش قادر به ایجاد توازن است. او به تنهایی در اردوگاه رقیب فاقد وجاهت و پذیرش است.

برونشیت چیست؟ علائم، دلایل و راه‌های درمان برونشیت