بارها مقامات عالی رتبه کشور تاکید بر خرد ورزی و عقلانیت را به عنوان جوهره فرهنگی و فکری شاخص ایران دانسته و توصیه به این دقت و رعایت درتصمیم گیری ها و سیاست گذاری ها داشته اند.
با این اوصاف کاملا مبرهن و شفاف است که سیاست های برون مرزی و داخلی کنونی در عرصه های سیاسی و اقتصادی ، اجتماعی نه با نگاه و امید مردم همخوان بوده و نه در جهت تعامل با جهان موثر و مفید بوده ، زیرا دائم روابط ایران با جهانیان و دول منطقه را مخدوش نموده و رو به نزول برده و حتی به مرز تیرگی و قطع روابط کشانده است.
بر این اساس ،باز گذاشتن مسیر سیتزه جوئی و مجادله با کشورهای متخاصم و استعمارگر ، و اتلاف انرژی و منابع زیاد با آنان ، پیوسته از قافله رشد و توسعه همه جانبه جهانی دور مانده و کشور و و زیان زیادی را به کشور تحمیل کرده است. در مساله برجام اگر تلاش هماهنگ بر اعتبار بخشی بیشتر می شد و در حفظ آن کوشا می بودیم و از همه فوائد آن سود می جستیم بطور یقیین اینک در شرایط بهتری قرار داشتیم. این شرایط ، اکنون دولت را در تنگنای تحریم های نا خواسته آمریکا و بالتبع همراهان بین المللی آن قرار داده و ناچار دولت از تحقق برنامه و سیاست های خو یش ناتوان شده و نتیجتا جو شدید نارضایتی عموم مردم بر علیه دولت فعلی بوجود آمده است دولت نیز بناچار و علیرغم میل باطنی و مغایر با سیاست ها و وعده های خویش ناچار به تدوین طرح های ریاضتی برای مردم شده است (( نمونه ؛ افزایش نرخ بنزین و تبعات و اثرات ناگوار آن.. و سخت گیری در هزینه ها و..)) حاصل کار آنکه توسعه و رشد اقتصادی،جلب سرمایه گذاری و بهبود فضای کسب و کار و رونق اقتصادی مختل گشته و باعث گسترش بیکاری و معضلات اجتماعی و ناهنجاری های گوناگون ،مهاجرت بی رویه به حاشیه شهرها برای گذران زندگی و...گردیده است آیا زمان آن فرا نرسیده که بر اساس تجربه حاصله ، نظریه نخبگان و صاحبان اندیشه و کشور دوستان دیندار ، در برخی سیاست ها و خط مشی های اجرائی فعلی بازنگری شود؟
به فرموده حافظ ؛ با دوستان مروت ، با دشمنان مدارا را پیشه کنیم و از ثمراتش بهره ببریم ، نگارنده این سطور و خیلی از دیگر دلسوزان این آب و خاک و وطن دوستان یقیین دارند که خیر و مصلحت کشور و مردم خدا پسند و وفادار این دیار متمدن در گروی اصلاح و ترمیم امورات جاری و تغییر روش ها و اصلاح زاویه دیدها به مناسبات جهانی و همکاری متقابل و صلح و امنیت پایدار و همزیستی مسالمت آمیزست بهتر نیست که در این شرایط به تقویت وبهبود نقش مردم و بخصوص توجه بیش از پیش به دیدگاه توده های مردم در تصمیم گیری ها ی کلان و گسترش تعامل و همبستگی با جهان اطراف و خصوصا همسایه های هم کیش و آئین بیش از پیش اهتمام شود؟! از قدیم گفته اند ؛ چون که صد آید ، نود هم پیش ماست این بدان معناست که با این روش گشایش زائد الوصفی در روحیه و کار مردم بوقوع خواهد پیوست و پیامد آن مراودات جهانی بر قرار خواهد شد و رضایت مندی افزایش خواهد یافت، حرف آخر اینکه : مردم را در یابید تا در ( گوهر ) یابید دعای مردم بدرقه راه کسانی باد که اراده ، شجاعت و شهامت تغییر رفتار و اصلاح امور را دارند ناصر بهمنی روان شناس و کار شناس امور اجتماعی
هفتم آذر ما 1398
💬 دیدگاهها (0)
نظر خود را بنویسید