در این گزارش اول فارس ، عکسی از دوران قاجار را ملاحظه می‌کنید که دورنمای مسجد جامع قصرالدشت را در شیراز به تصویر کشیده است . با وجود گسترش شهر و الحاق این منطقه به بافت شهری در سال‌های اخیر، هنوز هم نشانه‌هایی از آن شکوه دیرین، درختان کهنسال و کوچه‌های تاریخ‌دار آن قابل مشاهده است که هر بیننده‌ای را به سفری در زمان فرا می‌خواند.

محله قصرالدشت در شمال غربی شیراز، یکی از کهن‌ترین و سرشناس‌ترین محله‌های این شهر به شمار می‌رود که پیشینه آن با باغ‌های سرسبز و آباد آن گره خورده است. این منطقه که قدمتی دیرینه دارد، در روزگار حکومت کریم‌خان زند و پس از آن به «هزار باغ» شهرت داشت؛ لقبی که از وجود باغ‌ها و عمارت‌های باشکوه و کاخ‌مانندی که بر فراز دشت‌های شیراز خودنمایی می‌کردند، الهام گرفته شده است. در آن دوران، قصر دشت به عنوان تفرجگاهی ییلاقی در حاشیه شهر باستانی شیراز شناخته می‌شد و به دلیل برخورداری از هوای خنک و باغ‌های دل‌انگیز، همواره مورد توجه طبقات مرفه و شاهان قرار داشت.

در دل این محله تاریخی، مسجد جامع قصرالدشت (که با نام‌های «بَردی» یا «رئیس‌احمدی» نیز شناخته می‌شود) قرار دارد؛ بنایی که ابتدا گورستان بوده و بعدها به مسجد تبدیل شده است. کتیبه‌های مسجد، تاریخ ساخت آن را به سال ۸۷۵ هجری قمری نسبت می‌دهند؛ زمانی که «رئیس‌احمد» به فرمان سلطان «حسن‌بیگ» از سلسله آق‌قویونلو، بنای مسجد را بنیان می‌گذارد . پیکر رئیس‌احمد نیز در سال ۹۰۱ هجری قمری در همین مسجد به خاک سپرده شد . همچنین مقبره «مکتبی‌شیرازی»، شاعر قرن نهم و دهم هجری، در این مسجد قرار دارد که ارزش ادبی و فرهنگی آن را دوچندان کرده است .