به گزارش اول فارس، دارلا اُدوایر از سال ۲۰۱۰ با نفخ شدید دستوپنجه نرم میکرد؛ وضعیتی که طی آن افزایش محسوس اندازه دور شکم او از ابتدای روز تا شب کاملاً مشهود بود. نفخ او گاهی با یبوست همراه میشد و درد شبانه بهقدری شدید بود که مانع از خواب راحت او میشد.
اُدوایر سالها برای کاهش علائم خود به راهکارهای گوناگون، از جمله رژیمهای غذایی پرفیبر، ملینها، آنتیبیوتیکها و حذف برخی مواد غذایی، روی آورد. او همچنین رژیمهای مخصوص بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر (IBS) و رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک را دنبال کرد. با این حال، این روشها اغلب تنها یکی از علائم را تسکین میدادند و موجب تشدید علائم دیگر میشدند.
علیرغم تخصص و مقام استادی دارلا اُدوایر در رشته تغذیه، یافتن علت و راهحل عارضه گوارشیاش سالها به طول انجامید. او اظهار داشت: «تشریح ماجرا برای پزشکان بسیار دشوار بود. خودم هم نمیدانستم چه مشکلی دارم.»
در نهایت، انجام یک آزمایش تنفسی تخصصی به آرامش او منجر شد. این آزمایش نشان داد که علت اصلی مشکل او، رشد بیشازحد متانوژن روده (که قبلاً با عنوان رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک شناخته میشد) بوده است. با این تشخیص، اُدوایر به یک راهکار درمانی بسیار مؤثر دست یافت.
این آزمایش تنفسی، تنها راه دقیق برای تشخیص رشد بیشازحد متانوژن یا سایر گونههای رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک (SIBO) است، زیرا هرکدام از این موارد نیازمند روش درمانی متفاوتی هستند. این تست، که سریع، ساده و نسبتاً کمهزینه است، پتانسیل تشخیص علت اصلی علائم میلیونها مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر (IBS) را دارد.
دکتر آلیسون سیبکر، طبیعتدرمانگر و متخصص باکتریهای روده کوچک، به اپک تایمز گفت: «آنها دست روی دست گذاشتهاند و از علائم بیماری رنج میبرند. اگر بدانیم علت اصلی رشد بیشازحد باکتری است، میتوانیم از روشهای درمانی مؤثر و مطمئن استفاده کنیم. این آگاهی روند درمان بیماران را بهبود میبخشد.»
ارتباط بین رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک و سندرم روده تحریکپذیر
سندرم روده تحریکپذیر و رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک که هردو با علائمی مانند نفخ، تغییر وضع مزاجی و شکمدرد همراهند، همپوشانی بسیاری دارند. براساس تحلیلی که در مجله آمریکایی گاستروانترولوژی انتشار یافت، تا ۷۸ درصد از مبتلایان به سندرم روده تحریکپذیر با این رشد باکتریایی دستبهگریبان هستند. براساس دستورالعملهای بالینی، «هنوز مشخص نیست که رشد بیشازحد باکتریها علت سندرم روده تحریکپذیر است یا نتیجه آن، اما تردیدی وجود ندارد که جمعی از مبتلایان با این سندرم دستوپنجه نرم میکنند.» رشد بیشازحد باکتریها در روده کوچک به واسطه افزایش تعداد باکتریها رخ میدهد، اما رشد بیشازحد متانوژن به افزایش تعداد آرکیها مربوط میشود. ایندو وضعیت از این جهت شبیه یکدیگر هستند که تخمیر گوارشی و تولید گاز- که معمولاً در روده بزرگ انجام میشود- در روده کوچک اتفاق میافتد. لازم به ذکر است که آرکیها از نظر اندازه و ساختار شبیه باکتریها هستند، اما ساختار مولکولی متفاوتی دارند. سیبکر میگوید افرادی که برای تنظیم حرکات روده یا تسکین علائم گوارشی به داروهای بدون نسخه نیاز دارند، ممکن است ندانند که با سندرم روده تحریکپذیر یا رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک دستبهگریبان هستند. بین ۱۰ تا ۱۵ درصد از بزرگسالان آمریکایی با علائم این سندرم دستوپنجه نرم میکنند، اما تنها نیمی از آنها متوجه بیماری خود میشوند. به گزارش کالج آمریکایی گاستروانترولوژی، سندرم روده تحریکپذیر یکی از شایعترین اختلالاتی است که پزشکان با آن روبهرو هستند. علت دقیق این بیماری بهطور قطعی مشخص نیست، اما بعضاً میکروبها باعث بروز آن میشوند. انجام آزمایش تنفسی به سرعت نشان میدهد که نفخ، درد و گرفتگی شکم، اسهال یا یبوست- که مبتلایان از آنها گلایه دارند- به رشد بیشازحد باکتریها مربوط میشود یا پای رشد آرکیها در میان است. با اینحال، بسیاری از بیماران و حتی بعضی از پزشکان از وجود چنین آزمایشی بیخبر هستند، زیرا این روش هنوز رواج پیدا نکرده و تحت پوشش بیمه قرار ندارد. در این آزمایش میزان گازهای هیدروژن و متان اندازهگیری میشود که ارتباطی با سلولهای انسانی ندارند و حاصل فعالیت باکتریها و آرکیهایی هستند که کربوهیدراتها را تخمیر میکنند. این گازها از طریق جریان خون وارد ریهها شده و در حین بازدم اندازهگیری میشوند. از آنجا که هیدروژن سولفید هم در بدن انسان و هم در باکتریها تولید میشود، بروز علائمی مانند اسهال شدید، شکمدرد و نیاز فوری به دفع به تشخیص رشد بیشازحد سولفید در روده کمک میکند که یکی از عوارض رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک است. براساس مقاله مجله آمریکایی گاستروانترولوژی، گازهای هیدروژن، متان و هیدروژن سولفید نوع سندروم روده تحریکپذیر را به واسطه ترکیب میکروبیوم تعیین میکنند و نشان میدهند که فرد دچار یبوست و اسهال است یا از هردو عارضه رنج میبرد. بهرغم ارتباط تنگاتنگ سندرم روده تحریکپذیر و رشد بیشازحد باکتریهای روده کوچک، دکتر سیبکر تأکید دارد که نباید در نتیجهگیری عجله به خرج دهیم. او میگوید: «اشتباه بزرگی که خیلیها مرتکب میشوند این است که تصور میکنند سندرم روده تحریکپذیر حتماً با رشد بیشازحد باکتریها همراه است که به نظرم درست نیست. بالغ بر ۴۰ بیماری دیگر وجود دارد که از علائم مشابهی برخوردارند. از اینرو، انجام آزمایش برای تشخیص دقیق ضرورت دارد.»آزمایشها روش درمان را مشخص میکنند
نتیجه آزمایش تنفسی نشان میدهد کدام دسته از بیمارانی که با رشد بیشازحد باکتریها دستبهگریبان هستند، با مصرف داروی ریفاکسیمین که میکروبهای روده را هدف میگیرد بهبود مییابند و کدام دسته از بیماران به مصرف چند داروی مختلف در کنار ریفاکسیمین واکنش بهتری نشان میدهند. بیماران مبتلا به رشد بیشازحد متانوژن از مصرف ریفاکسیمین نتیجه نمیگیرند. براساس مقاله مجله گاستروانترولوژی و هپاتولوژی، ۸۷ درصد از بیمارانی که همزمان ریفاکسیمین و نئومایسین مصرف میکردند، توانستند گاز متان را بهطور کامل از بدن خود خارج کنند. این درحالی است که تنها ۲۹ درصد از بیماران گروه ریفاکسیمین موفق به انجام این کار شدند. از آنجا که آرکیها در برابر بیشتر آنتیبیوتیکها مقاوم هستند، تشخیص صحیح از مصرف داروهای بیثمر و عفونتهای ناشی از مصرف بیشازحد آنتیبیوتیک جلوگیری میکند. براساس دستورالعملهای بالینی، «دامنه رشد بیشازحد باکتریها باید قبل از شروع آنتیبیوتیک بهصورت دقیق مشخص شود. با توجه به افزایش پیامدهای ناشی از مصرف آنتیبیوتیک از جمله مقاومت باکتریایی، واکنشهای ناخواسته و افزایش عفونتهایی مانند کلستریدیوم دیفیسیل باید احیاط بیشتری به خرج دهیم.» کلستریدیوم دیفیسیل یکی از عفونتهای مقاوم به آنتیبیوتیک است که باعث شده احتیاط بیشتری در تجویز آنتیبیوتیکها صورت بگیرد. اما اگر آنتیبیوتیکها درست تجویز شوند، همچنان اولین ابزار موجود برای جلوگیری از رشد بیشازحد باکتریهای روده خواهند بود.
💬 دیدگاهها (0)
نظر خود را بنویسید