به گزارش اول فارس ، درنهات تاسف و تاثر خبر درگذشت استاد شاپور پساوند، نویسنده، پژوهشگر و شاعر نامدار کشور، در محافل ادبی، مطبوعاتی و فرهنگی منتشر شده است.

وی از چهره‌های سرشناس و زمان‌آگاه ادبیات معاصر بود که سال‌ها در عرصه‌های فرهنگ، رسانه و آموزش فعالیت داشت و آثار متعددی از خود به یادگار گذاشته است.

در پی این رویداد، جامعه‌ی ادبی و فرهنگی کشور نسبت به فقدان این هنرمند ابراز همدردی و تأسف کرده‌اند.

مراسم تشییع و خاکسپاری شادروان شاپور پساوند، روز یکشنبه ۱۴ تیرماه ۱۴۰۵، از مقابل تالار حافظ برگزار خواهد شد. ساعت دقیق برگزاری این مراسم متعاقباً اعلام می‌شود.

زندگینامه و آثار استاد شاپور پساوند

شاپور پساوند، شاعر، پژوهشگر و منتقد برجسته‌ی معاصر ایران، در پانزدهم بهمن‌ماه سال ۱۳۳۰ در شیراز دیده به جهان گشود. او در خانواده‌ای رشد یافت که عشق به شعر، به‌ویژه اشعار حافظ، در آن جاری بود؛ به‌گونه‌ای که تأثیر این فضای ادبی، نخستین جرقه‌های سرودن را در دوران کودکی و به‌طور جدی‌تر از اوایل دبیرستان در وجود او روشن کرد. تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس سنایی و دانشور و دوره‌ی متوسطه را در دبیرستان‌های فرصت و شمس شیراز به پایان رساند و بعدها برای ادامه‌ی تحصیل به تهران رفت و در رشته‌ی هنر فارغ‌التحصیل شد.

فعالیت‌های حرفه‌ای و ادبی پساوند از سال‌های ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ با همکاری گسترده با مطبوعات نامداری همچون «سپید و سیاه»، «جوانان»، «اطلاعات هفتگی» و «فردوسی» آغاز شد. او در سال ۱۳۵۲ دوران سربازی را در لباس سپاهی‌دانش در روستاهای اصفهان گذراند، اما به‌دلیل بیان مطالب روشنگرانه و مطالعه‌ی کتاب‌هایی که از نگاه حکومت وقت، ضدّ دولتی تلقی می‌شد، به‌مدت بیست‌ویک روز در دژبانی آن شهر بازداشت شد. در همان سال، وارد عرصه‌ی آموزش و پرورش شد و تدریس در مدارس فسا و روستاهای اطراف را آغاز کرد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تدریس در تهران، سرانجام به شیراز بازگشت و سال‌ها به تدریس هنر و ادبیات در مدارس این شهر پرداخت.

نقطه‌ی عطف زندگی ادبی او با چاپ و حواشی آثارش رقم خورد. نخستین مجموعه‌ی شعرش با عنوان «فریادها» در سال ۱۳۵۴، درست در لحظه‌ی چاپ، توسط ممیزی وقت توقیف و خمیر شد؛ رویدادی که او را مدتی از انتشار کتاب ناامید کرد. با این حال، در سال ۱۳۷۱ مجموعه‌ی «هر کس حکایتی» را منتشر ساخت که علاوه بر اشعار خود او، برای نخستین‌بار غزل‌های منوچهر آتشی را نیز در خود جای داد و منبعی معتبر برای جنگ‌های شعری بعدی شد.

اوج شهرت و تحسینِ پساوند، با انتشار مجموعه‌ی «ای عشق» در سال ۱۳۷۴ رقم خورد؛ کتابی که در کمتر از شش ماه، با استقبالی کم نظیر روبه‌رو شد و بیش از هفده نقد و بررسی در مطبوعات درباره‌ی آن نوشته شد. این اثر چنان درخشید که بانوی ادبیات ایران، سیمین دانشور، در نامه‌ای به او نوشت: «شما شیرازی‌ها دست به هر چیزی می‌زنید، طلا می‌شود.» سپس در سال ۱۳۸۳، مجموعه‌ی «گلوی زخمی شعر» را به چاپ رساند تا نشان دهد توانایی او محدود به غزل و رباعی نبوده و در شعر آزاد (نیمایی) نیز چهره‌ای شاخص است.

استاد پساوند علاوه بر شاعری، چهره‌ای برجسته در عرصه‌ی نقد ادبی و روزنامه‌نگاری بود. مسئولیت صفحه‌ی معروف «شعر معاصر» در روزنامه‌ی «عصر مردم» (با چاپ ۴۸ شماره)، انتشار مقالات پژوهشی تحت عنوان «اسطوره و زمینه‌ی پیدایش آن در شعر معاصر» در روزنامه‌ی «خبر جنوب»، و سلسله مقالات «شعر معاصر؛ سنت یا نوگرایی»، گوشه‌ای از فعالیت‌های گسترده‌ی نظری او را تشکیل می‌دهد. او همچنین با خبرگزاری‌هایی نظیر ایسنا و جمهوری اسلامی در زمینه‌ی نقد غزل امروز، رباعی و قابلیت‌های ناشناخته‌ی شعر نیما گفت‌وگوهای عمیقی انجام داد. حاصل این تلاش‌های خستگی‌ناپذیر در عرصه‌ی نقد و داوری مسابقات ادبی دانشجویی، دریافت تندیس بلورین جشنواره و جایزه‌ی ویژه و تقدیرنامه‌ی جشن «فرهنگ مردم» در سال ۱۳۸۲ بود.

وی در سال‌های پایانی عمر، به‌عنوان عضو هیئت‌مدیره‌ی «انجمن دوستداران حافظ» و دبیر کانون شعر این انجمن، به اعتلای فرهنگ و ادب فارس ادامه داد.

استاد شاپور پساوند سرانجام، در تیرماه ۱۴۰۵، خزانِ روزگار این چهره‌ی ماندگار را از جامعه‌ی ادبی کشور ربود.

به گزارش اول فارس ،با وجود این فقدان جبران‌ناپذیر، میراث گران‌قدر استاد شاپور پساوند - اعم از دفترهای شعر، مقالات نقد و اندیشه‌های نغز او - همواره چراغ راه نسل‌های آینده و نبضی تپنده در رگ‌های فرهنگ این سرزمین باقی خواهد ماند.