به گزارش اول فارس از شهرستان زرقان ، در ادامه برخورد قانونی با جرائم مرتبط با شکار و صید غیرمجاز، مخفیگاه یکی از متخلفان شکار در محدوده پارک ملی بمو با دستور قاضی شعبه دوم دادگاه شهرستان زرقان پلمب شد.

حمزه برومند فر، رئیس پارک ملی بمو، با اعلام این خبر گفت: این اقدام در پی دستگیری یکی از شکارچیان و شناسایی مخفیگاه وی انجام شد. بررسی‌های محیط‌بانان و مستندات پرونده نشان می‌دهد این مکان که در قالب یک سفره‌خانه در حاشیه پارک فعالیت داشت، در موارد متعدد محلی برای اسکان و پنهان کردن شکارچیان متخلف و تسهیل ورود آنان به پارک ملی بمو به منظور شکار غیرمجاز بوده است.
وی افزود: پس از تکمیل مستندات و ارائه گزارش به مرجع قضایی، با دستور مقام قضایی، این محل پلمب و پرونده متخلف برای رسیدگی قانونی در دستگاه قضایی شهرستان زرقان در حال پیگیری است.
برومند فر با قدردانی از حمایت‌های دستگاه قضایی، به ویژه اقدام قاطع قاضی شعبه دوم دادگاه شهرستان زرقان، اظهار کرد: حفاظت مؤثر از مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست، بدون همراهی و پشتیبانی دستگاه قضایی امکان‌پذیر نیست و برخورد قانونی با افرادی که در قالب فعالیت‌های به ظاهر مجاز، زمینه ارتکاب جرائم محیط زیستی را فراهم می‌کنند، نقش مهمی در پیشگیری از تخلفات و صیانت از تنوع زیستی کشور دارد.
وی با اشاره به تقارن این اقدام با هفته قوه قضاییه، افزود: این تصمیم قضایی، پیام روشنی برای متخلفان حوزه شکار و صید دارد و نشان می‌دهد قانون در برابر تعرض به سرمایه‌های طبیعی و حقوق عمومی با قاطعیت اجرا می‌شود. تعامل مؤثر میان محیط‌بانان و دستگاه قضایی، یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت در حفاظت از مناطق ارزشمند محیط طبیعی کشور است.

پارک ملی بمو، یکی از ارزشمندترین و بکرترین مناطق حفاظت‌شده ایران، در شمال استان فارس و در فاصله‌ای حدود ۳۰ کیلومتری از شهر شیراز واقع شده است . این پارک با وسعتی بالغ بر ۴۸ هزار هکتار، نام خود را از کوه بمو، ادامه‌ی رشته‌کوه‌های زاگرس، گرفته و توسط جاده شیراز-اصفهان به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌شود .

پارک ملی بمو از نظر تنوع زیستی و شمار گونه‌های جانوری، پس از دو پارک ملی گلستان و ارومیه، در رتبه‌ی سوم کشور قرار دارد و به‌عنوان یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های پلنگ ایرانی (بزرگ‌ترین زیرگونه پلنگ در جهان) شناخته می‌شود . این منطقه با داشتن اقلیم نیمه‌خشک سرد، چشم‌اندازهای کوهستانی، دره‌های عمیق و چشمه‌های متعدد، میزبان ۳۲ گونه پستاندار، ۹۱ گونه پرنده و بیش از ۳۰۰ گونه گیاهی است که اهمیت ژنتیکی و اکولوژیکی آن را دوچندان کرده است . پیشینه‌ی حفاظت از این گنجینه‌ی طبیعی به سال ۱۳۴۱ بازمی‌گردد که به‌عنوان منطقه‌ی شکار ممنوع معرفی شد و نهایتاً در سال ۱۳۵۴ به پارک ملی تبدیل گردید . با این حال، این میراث ارزشمند با تهدیدات جدی از جمله آتش‌سوزی‌های مکرر، شکار غیرمجاز، و توسعه پروژه‌های عمرانی مانند راه‌آهن و کمربندی‌ها مواجه است که ضرورت حفاظت بیشتر و هوشمندانه‌تر از آن را آشکار می‌سازد .