به گزارش اول فارس، در شرایطی که ذرات ریزپلاستیک به عنوان یکی از بزرگترین تهدیدهای خاموش سلامت بشر، از خون و اندامها تا زنجیره غذایی را آلوده کردهاند، یک پژوهش تازه پرده از راز باستانی برداشته است که میتواند صنعت تصفیه آب را متحول کند.
دانشمندان دانشگاه ایالتی سائوپائولو (یونسپ) در برزیل با الهام از دانش نیاکان، عصاره نمکی دانههای درخت «مورینگا» (که مصریان باستان از آن برای گندزدایی آب استفاده میکردند) را در برابر ماده شیمیایی متداول «زاج» (سولفات آلومینیوم) آزمایش کردند. نتیجه شگفتانگیز بود: هر دو ماده بیش از ۹۸ درصد ذرات میکروپلاستیک PVC را حذف کردند، اما مورینگا در طیف وسیعتری از اسیدیته آب، عملکردی یکنواختتر و قابلاعتمادتر داشت.
اما آنچه این کشف را به یک انقلاب سبز تبدیل میکند، مزایای بینظیر مورینگا در مقایسه با زاج است. برخلاف زاج که افزایش سطح آلومینیوم در آب را به دنبال داشته و با بیماریهایی مثل آلزایمر مرتبط دانسته شده، مورینگا کاملاً طبیعی و غیرسمی است. همچنین فرایند زاجزنی حجم عظیمی لجن تولید میکند که دفع آن خود به معضلی زیستمحیطی تبدیل میشود، در حالی که عصاره مورینگا چنین آسیبهایی ندارد.
تولید زاج نیازمند استخراج بوکسیت از دل جنگلهای استوایی و مصرف انرژی حرارتی بالا است، اما درخت مورینگا در خاکهای خشک و تخریبشده میروید و خود به عنوان یک مخزن کربن عمل میکند. این ویژگیها باعث شده که مورینگا نه تنها از نظر کارایی، بلکه از منظر زیستمحیطی نیز گزینهای برتر باشد.
جالبتر اینکه پژوهشگران دریافتند مورینگا در فرایند فیلتراسیون «درونخطی» نیز به اندازه روشهای پرهزینه معمولی مؤثر است، یعنی میتواند مراحل گرانقیمت لختهسازی را حذف کند و هزینههای تصفیهخانهها را به شدت کاهش دهد.
گرچه محققان به دو چالش (نشت کربن آلی و نیاز به آزمایش در مقیاس صنعتی) اشاره کردهاند، اما این کشف بار دیگر ثابت کرد که طبیعت، پیشتر از هر آزمایشگاهی، پاسخگوی نیازهای بشر بوده است. با توجه به تشدید پروتکلهای پایش میکروپلاستیک در اتحادیه اروپا از سال ۲۰۲۴، به نظر میرسد زمان بازگشت به ریشههای باستانی برای نجات آینده آب آشامیدنی فرا رسیده است.
درخت مورینگا که در سراسر جهان به «درخت معجزه» یا «درخت زندگی» شهرت یافته، یک گیاه شگفتانگیز و چندمنظوره است که بومی مناطق گرمسیری و نیمهگرمسیری مانند هند، آفریقا و آمریکای جنوبی میباشد. این درخت با رشد سریع، مقاومت بالا در برابر خشکی و توانایی رشد در خاکهای فقیر و تخریبشده، نه تنها یک گزینه ایدهآل برای احیای زمینهای بیابانی و مقابله با تغییرات اقلیمی به شمار میرود، بلکه تمامی اجزای آن از برگ و میوه گرفته تا دانه و ریشه، کاربردهای ارزشمندی در حوزههای مختلف دارند.
💬 دیدگاهها (0)
نظر خود را بنویسید