به گزارش اول فارس ،«خداوند ایران را از لشکر دشمن، دروغ و خشکسالی پاس دارد»این نیایش ماندگار به فرمان داریوش بزرگ، پادشاه هخامنشی، بر کتیبه‌ای در بخش جنوبی مجموعه تخت‌جمشید حک شده است؛ نوشته‌ای که با وجود اهمیت تاریخی و محتوای تأمل‌برانگیزش، کمتر در مسیر بازدید گردشگران قرار می‌گیرد.
در بخش پایانی این کتیبه، داریوش از اهورامزدا می‌خواهد سرزمین ایران را از سه آسیب بزرگ حفظ کند: «لشکر دشمن، خشکسالی و دروغ». عبارتی که پس از گذشت بیش از دو هزار سال، همچنان در حافظه تاریخی ایرانیان باقی مانده و به یکی از شناخته‌شده‌ترین سخنان منسوب به این پادشاه هخامنشی تبدیل شده است.

انتخاب این سه تهدید نشان می‌دهد که داریوش تنها از حمله نظامی و آسیب‌های طبیعی برای کشورش نگران نبوده، بلکه «دروغ» را نیز خطری هم‌سنگ دشمن و خشکسالی می‌دانسته است. دشمن می‌توانست امنیت و تمامیت سرزمین را تهدید کند، خشکسالی زندگی و معیشت مردم را از میان ببرد و دروغ، اعتماد عمومی و بنیان‌های اخلاقی جامعه را فرسوده سازد. از همین رو، این دعای کوتاه را می‌توان بازتابی از نگاه داریوش به ارکان پایداری یک کشور دانست؛ سرزمینی که برای ماندگاری، هم به امنیت نیاز دارد، هم به آبادانی و فراوانی و هم به راستی و اعتماد میان مردم.

داریوش بزرگ، سومین و یکی از مقتدرترین پادشاهان هخامنشی بود که از سال ۵۲۲ تا ۴۸۶ پیش از میلاد بر پهناورترین امپراتوری جهان باستان حکومت کرد. او با فرونشاندن شورش‌های داخلی، اقتدار مرکزی را تثبیت کرد و با اصلاحات ساختاری، از جمله تقسیم کشور به ساتراپی‌ها (استان‌ها)، ایجاد سیستم پستی، ضرب سکه دریک و احداث جاده شاهی، زیربنای یک نظام اداری نوین را پی‌ریزی نمود. داریوش با آغاز ساخت تخت‌جمشید، شکوه تمدن پارسی را به نمایش گذاشت و با درایت سیاسی، عدالت‌خواهی و نظم، میراثی از آبادانی و شکوفایی فرهنگی به جای گذاشت که او را به معمار واقعی امپراتوری هخامنشی تبدیل کرد.