به گزارش اول فارس ، از افسردگی تا اسکیزوفرنی، تنها واحد درمان با حیوانات مستقر در یک بیمارستان در فرانسه نشان میدهد که گاهی یک چهارپا میتواند به جاهایی برسد که دارو به تنهایی از عهده آن برنمیآید.وقتی زندگی به شما سخت میگیرد، نوازش کردن یک الاغ را امتحان کنید؛ دستکم این یکی از نسخههایی است که در مجموعه بیمارستانی «ویل اورار» در شرق پاریس تجویز میشود.
در گوشهای از محوطه این مرکز، میان ساختمانهای مزرعهای قرن نوزدهمی و در میان درختان، پنج الاغ در فاصله لقمه زدن به کاه، بخشی از بار سنگین سلامت روان را به دوش میکشند.
بخش درمان با کمک الاغهای این بیمارستان که در فرانسه بیهمتا است، از سال ۲۰۱۶ فعالیت میکند. در آن زمان «ارملیندا هادی»، پرستار روانپزشکی، و همسرش «فرانسوا هادی» این برنامه را با این فرض راهاندازی کردند که الاغها، که به خلقوخوی آرام و اجتماعی خود شناخته میشوند، شاید بتوانند به شیوههایی با بیماران ارتباط برقرار کنند که درمانهای مرسوم همیشه به آن دسترسی ندارند.
وقتی یک الاغ نقش درمانگر را بازی میکند
روز جمعه، بیماران الاغها ــ «نونو»، «پیتو»، «اسکار»، «مانولو» و «مالرو» ــ را در محوطه گرداندند، سمهایشان را تمیز کردند و در پایان جلسه آنها را در آغوش گرفتند. هر بیمار به مرور زمان با یک همراه ثابت جفت میشود، زیرا آشنایی، همانطور که پیداست، دوطرفه عمل میکند.
برای «ناتالی» ۶۰ ساله، این تجربه کاملا روشن است. او گفت: «وقتی دارویی میخورید که کمکتان میکند آرام شوید، دقیقا همین حس را دارد. من اسمش را میگذارم داروی حیوانی. آرامش میآورد و باعث میشود به بقیه چیزها فکر نکنید.»
برای حفظ حریم خصوصی، از بیماران تنها با نام کوچکشان یاد میشود.
«آدری سفار»، پرستار این مرکز، پیشرفت ناتالی را نمونهای از تاثیری میداند که حیوانها میتوانند بر بیماران بگذارند. ناتالی در ابتدا حاضر نبود از واگنی که برای بیماران دارای مشکلات جسمی در نظر گرفته شده بود پیاده شود.
سفار گفت: «اما کمکم و با تشویق این کار را کرد. حیوان نقش واسطه را بازی میکند. آنقدر واسطه شگفتانگیزی است که او امروز توانست از واگن پیاده شود و کنار الاغش بایستد.»
بیمار دیگری به نام «ژروم» ۵۲ ساله گفت این برنامه به کاهش احساس تنهایی کمک میکند.
او گفت: «صحبت کردن با دیگران و شرکت در فعالیتهایی که معمولا انجام نمیدادم، در زندگی روزمره کمکم میکند. کمک میکند از روال تکراری درمان و دارو فاصله بگیرم. ماندن در خانه برایم خوب نیست.»
چهارپاهایی که احساسات را جذب میکنند
برخی از این الاغها خودشان پس از تجربه بیتوجهی یا بدرفتاری به «ویل اورار» رسیدهاند. آنها ابتدا از پناهگاهها آورده شدند و سپس «فرانسوا هادی» برای فعالیت درمانی آموزششان داد. او از توانایی این حیوانها برای این نقش با لحنی آمیخته به احترام حرفهای سخن میگوید.
او گفت: «الاغ حیوان بسیار باهوشی است. خیلی زود چیزها را میفهمد، اما باید آرام برایش توضیح داد. الاغها حیوانهایی آرام و متین هستند که معمولا به آدمها نزدیکاند. وقتی وارد این تعاملها میشوند، با بیماران خیلی خوب ارتباط برقرار میکنند. آنها اسفنجهای عاطفیاند.»
این برنامه در سال ۲۰۲۲ به طور رسمی به عنوان یک واحد مراقبت درمانی به رسمیت شناخته شد؛ تاییدی اداری که امکان استخدام سه پرستار تماموقت را فراهم کرد و به داوطلبان یک نهاد غیرانتفاعی اجازه داد در نگهداری از حیوانها مشارکت کنند.
این مرکز از آن زمان گسترش یافته و اکنون خوکچههای هندی، مرغها، کبوترها، بزها، لاکپشتها و خرگوشها را نیز در بر میگیرد. حیوانهای کوچکتر برای بیمارانی که نمیتوانند از اتاق خارج شوند، مستقیما به بخشها برده میشوند.
جلسهها برای بیماران رایگان است و هزینه آنها را نظام سلامت عمومی فرانسه تامین میکند. این نشستها به عنوان مداخلات درمانی برای افراد مبتلا به اضطراب، افسردگی، اوتیسم، اسکیزوفرنی و دیگر اختلالها طراحی شدهاند و کارکنان از بهبود در تنظیم هیجان، ارتباطات اجتماعی و عزتنفس بیماران خبر میدهند.
«ارملیندا هادی» میگوید این روش بر نوعی منطق آینهای استوار است؛ به این معنا که مراقبت از یک حیوان، شرایطی را فراهم میکند که بیمار بتواند از خودش نیز بهتر مراقبت کند.
او گفت: «روی تغذیه حیوان کار میکنیم و این به ما کمک میکند سراغ عادتهای غذایی خود بیمار هم برویم. روی بهداشت حیوان کار میکنیم و به شکل آینهای، روی بهداشت خود بیمار نیز کار میکنیم.»
بسیاری از بیماران داروهای ضدروانپریشی یا آرامبخش مصرف میکنند که میتواند انگیزه را بهشدت کاهش دهد. هادی میگوید این دقیقا همان نقطهای است که الاغها کارایی خود را نشان میدهند.
او افزود: «این روش جایگزین پزشک یا نسخه پزشکی نمیشود، اما میتواند به بیماران کمک کند اعتمادبهنفس و احساس ارزشمندی خود را دوباره به دست آورند.»
درمان با حیوانات در مسیر پذیرش رسمی
با وجود موفقیت ظاهری، درمان با حیوانات همچنان در حاشیه روانپزشکی رسمی قرار دارد و تیم «ویل اورار» میخواهد این وضعیت تغییر کند.
هادی گفت: «برای این کار به پژوهش نیاز داریم. گزارشهای زیادی از بیماران داریم و مراقبهایی که همراه آنها میآیند نیز هر روز آثار مثبت این روش را میبینند. اما پزشکان آنقدر مسئولیتهای دیگری دارند که الزاما خودشان از نزدیک شاهد این تاثیرها نیستند.»
«آلیسیا فابی»، دانشجوی ۱۸ ساله پرستاری، گفت بیماران پس از هر جلسه بهوضوح با حال روحی بهتری بازمیگردند.
او گفت: «هر بار که از این فعالیت برمیگردیم، میگویند حالشان خوب، آرام و راحت است و از این بیرون رفتن لذت بردهاند. این واقعا مثبت است.»
در حالی که جلسه روز جمعه به پایان میرسید و بیماران در نور بعدازظهر با یکدیگر گفتوگو میکردند، یکی از پرستاران جملهای را بر زبان آورد که شاید بهترین توصیف برای این بخش باشد:
«الاغها بهترین همکاران من هستند.»
💬 دیدگاهها (0)
نظر خود را بنویسید